Vervelende baas

Harde werkers worden beloond

Dag in en dag uit werken. Ik ben een assistent bij de baas van een grote multinational. Die man kan echt heel goed zeuren. Als zijn koffie ook maar iets te heet is, wordt hij boos. Liggen zijn papieren niet netjes en perfect op zijn bureau loopt die gewoon rood aan. Het gerucht gaat dus dat die in zijn privéleven wel een gezellige man is. Op de werkvloer merk ik daar helemaal niks van. Hij kijkt altijd heel boos voor zich uit. Daarnaast kan hij op een of andere manier mijn naam niet onthouden. Maar zo lastig is het niet. Tijdens de lunch roddelen de collega’s en ik wel over hem. Over hoe die weer aan het zeuren is bijvoorbeeld. Ook proberen wij ons voorstellen als een leuke gezellige man zoals het gerucht gaat. Ik kan me er niks bij voorstellen.

Het werken voor zo een baas vergt veel oefening. Je moet continue opletten. Natuurlijk heel goed zijn eisen onthouden. Aan de andere kant denk ik dan: maakt dit mij niet een betere werknemer? En dan begin ik serieus na te denken en dan denk ik nee dat is niet hoe je werknemers behandeld. Helaas kan ik er niks van zeggen want dan raak ik mijn baan kwijt. Deze baan klinkt heel simpel natuurlijk maar heb je een goede referentie dan kan je al zo ver komen. Daarom toch maar luisteren naar de baas.

Waarom zoveel eisen?

Gister kreeg ik een post-it met daarop “zoek vergaderlocatie Utrecht”. Hij kon het niet eens normaal aan me vragen, drukke man denk ik dan maar. Ik dacht dat dat niet zo moeilijk zou zijn. Maar de baas had natuurlijk allemaal verschillende eisen waaraan voldaan moest worden. Dat maakte het vinden van een locatie toch wat lastiger. En toen ik even koffie ging halen zag ik nog een post-it op mijn bureau “zoek vergaderlocatie Den Bosch”. Hij kan zelf zien wanneer ik achter mijn bureau zit waarom geeft die dan niet even een belletje? Maar er zat nogal tijdsdruk achter, dus geen tijd om te treuzelen. Ook al had ik genoeg te doen vandaag, dit kan er ook nog wel bij.

Toch maar hard gaan zoeken. We willen de baan behouden. Ik ben langs honderden plekken geweest, niks dat voldeed aan zijn eisen. Dus raakte ik een beetje in de stress. Ik zou en moest een locatie vinden.

Slijmbal

Na niks te kunnen vinden kwam ik in tijdnood. Mijn laatste optie was naar die ene collega te gaan. En met die ene collega bedoel ik die slijmbal van een vrouw. Ze doet alles om het lievelingetje te zijn van de baas. Maar misschien had zij wel een idee hoe ik de perfecte vergaderruimte zou kunnen regelen. Natuurlijk had ze dat. Ze zou me vertellen welke vergaderruimtes ik zou moeten nemen en waar ik het kan afhuren. Helaas zat er wel een addertje onder het gras. Ik moest wel haar naam noemen tegen de baas bij het regelen van deze locaties. Dat heb ik zeker gedaan, alleen niet op de positieve manier. Ze kan wel tegen een geintje toch? Hoop ik…