Mijn moeder was altijd enorm fan van tuinieren. Vroeger zat ze urenlang op haar knieën in de aarde te wroeten, het liefst zonder handschoenen. Ze droeg vaak een zomerjurk die ze dan opschortte zodat ze lekker in de aarde kon zitten, en het maakte haar nooit uit wat er vies werd. "Daar heb je toch wasmachines voor!" riep ze altijd lachend. Helaas heeft mijn lieve moedertje reuma gekregen, en heeft ze de laatste paar jaar enorm last gekregen van haar benen. Ze loopt stram en stroef en opstaan is voor haar een hele opgave. Lekker in de tuin tuinieren en met planten spelen zit er niet meer in, en ze kon toch zo genieten van planten zien groeien. Mijn moeder is het type dat tegen haar rozen praat, omdat ze zeker weet dat ze dan beter groeien. Dus toen ze haar grote woning met tuin op moest zeggen om te verhuizen naar een  meer toegankelijke hulpwoning, was dat wel even slikken. Gelukkig kon ik met behulp van houten plantenbakken haar leven toch wat opfleuren, lees hieronder maar hoe!

Nieuwe woning.

Mijn moeder wordt nu bijgestaan door een team verzorgsters die om de beurt boodschappen doen of langskomen voor een praatje. Mijn moeder kan nog prima voor zichzelf zorgen, alles is alleen wat meer een opgave voor haar geworden. Zo duurt boodschappen doen nu een aantal uur in plaats van een halfuurtje. De tuin is een klein stenen vierkantje waarin niks groeit. Er zijn ooit tegels gelegd waaronder zout is gestrooid om de begroeiing tegen te gaan, en mijn moeder heeft dit enorme zonde gevonden.Ik kom natuurlijk zo vaak ik kan langs, want sinds mijn vader er niet meer is voelt mijn moeder zich toch eenzaam. Geregeld vond ik haar dan in de woonkamer met een stoeltje gedraaid naar het raan, om over haar tuintje uit te kijken. Een vrij zielig, grijs en kaal tuintje. Dit deed mijn hart toch altijd een beetje pijn.

De verrassing.

Toen mijn moeder een keer met een thuishulp de hort op was voor boodschappen en een kop thee, besloot ik mijn moeder's leven eens wat op te fleuren. Ze heeft dan wel haar grote tuin moeten achterlaten, maar liefde kun je vinden in kleine dingen. Zo heb ik allerlei houten plantenbakken aangeschaft met verschillende soorten planten en bloemen erin, en haar gehele tuin hiermee bedekt. Ik kon een klimopplant overkopen van een buurman en die heb ik over de schutting gedrapeerd, en daarnaast kon ik nog wat kleine boompjes planten in grote plantenbakken die ruimte gaven voor het boompje om te groeien. Daarnaast zette ik wat LED lampes in de tuin, en als kers op de taart een comfortabele zachte tuinbank met kussens, onder een parasol. Mijn moeder's droomtuintje was weer terug; en compleet in plantenbakken!
Toen mijn moeder thuiskwam kreeg ze tranen in haar ogen. Ze trok meteen haar keukenschaar uit de la, en begon met snoeien. Tuinieren laat natuurlijk niet op zich wachten!